رویدادهای هفته گذشته در ایران بازتاب بسیار شگفت انگیزی در میان رسانه های خارجی، مردم کشورهای مختلف و همینطور ایرانیان ساکن خارج از کشور بر جا نهاده است که در زیر به تعدادی از آنها اشاره می کنم:

۱- به جرات می توان ادعا کرد که شبکه جهانی اینترنت به تصرف و در خدمت ایرانیان در آمده است. وبسایت گوگل تحریمهای خود را از ایرانیان بر داشت و در اقدامی تحسین برانگیز  مترجم فارسی را به نرم افزار ترجمه خود افزود به طریقی که فارسی زبانان می توانند به وسیله آن تمام اخبارها به زبانهای بیگانه را با زدن یک دکمه به فارسی ترجمه کنند. سایت فیس بوک به تمامی در اختیار کاربران ایرانی و مطالبشان قرار گرفته است. سایت تویتر که زمانی قرار بود محدودیتهایی را برای کاربران ایرانی اعمال کند، با افتخار اعلام می کند که به دلیل استفاده وسیع ایرانیان در روزهای جاری از آن و همینطور به دلیل شرایط خاص حاکم، تعمیرات خود را مدتی به تاخیر خواهد انداخت تا هیچ وقفه ای در استفاده کاربران ایرانی پیش نیاید. وبسایت پایریتس بی، لوگوی خود را در حمایت از ایرانیان به رنگ سبز در آورده است. سایت یوتیوب بسیترین مقدرا ویدیوهای بارگذاری شده را در طی چند وقت اخیر از ایران دریافت کرده است. مهمترین بخشهای خبری بزرگترین خبرگزاریهای جهان به اخبار ایران و پخش انواع ویدیوها و عکسهای گرفته شده از ایران اختصاص دارد و ... ایرانی ها در هفته گذشته دنیا را به تعجب و تحسین واداشتند. 

۲- ایرانیان خارج از کشور از اعتراضات مدنی و مسالمت آمیزی که در چارچوب قانون در ایران صورت گرفته است بسیار حمایت کرده اند.

اروپا: در شهرهای برلین، کلن، هامبورگ، وین، لندن و چندین و چند شهر دیگر مهم اروپا تجمعات بسیار بزرگی در حمایت از اعتراض مدنی مردم ایران انجام پذیرفته است.

آسیا: کوالالامپور مرکز تجمعات ایرانیان بوده است.

امریکا: در کانادا ونکوور و تورنتو تجمعات بسیار بزرگی از ایرانیان را شاهد بودند و در امریکا، بوستون، سان فرانسیسکو، لس آنجلس، ایرواین و .... شاهد ایرانیانی بودند که مشتاقانه به زبانهای فارسی و انگلیسی حمایت خود را از مردمان داخل کشور اعلام کردند. مدنی ترین نکته این اعتراضات آنکه در میان ایرانیان طرفداران همه کاندیداهای مخالف با رعایت حقوق هم اقدام به راهپیمایی کردند.

بحث ایران، بحث داغ مردم دنیاست. مردمی که بیشتر از هر زمان دیگری به دیده تحسین به ایرانیان می نگرند. شاید تصور این نکته دشوار باشد که دید مردم عادی به دلیل اتفاقات هفته گذشته تا چه مقدار نسبت به ایرانیان تغییر کرده است. به دلیل تبلیغات نادرست رسانه های غربی، ایرانیان ملتی ستیزه جو بودند، در حالیکه امروزه از ایرانیان به نام ملتی نامبرده می شود که در تلاش است تا به خواسته های انسانی خود در چارچوبی مسالمت آمیز دست یابد.

هدف از این نوشتار، تنها انعکاس کمی از حرارتی است که ملت ایران با آن جهان را به آتش کشیده است...

زمان ارسال این پست و تعداد محدود مخاطبان این وبسایت هم امکان هرگونه اثرگذاری را از آن می گیرد، با این وجود نمی توانم تاسف خود را از جو زدگی مجدد مردم ایران پنهان نسازم.

متاسفانه به نظر می رسد فضای تنگ و محدود چهار سال گذشته مردم را برای تغییر بیش از هر زمان دیگری مصمم کرده است، با این وجود باز هم دچار یک جوگیری تاریخی شده ایم که ما را از آن رهایی نیست.

شاید کمپین انتخاباتی مهندس موسوی جای مناسبی برای تخلیه انرژی میلیونها جوان نازنین ایرانی باشد اما قطعا براه انداختن موج انتخاباتی و استفاده (نا مناسب) از فضای بالنسبه آزاد انتخابات در مقابل تفکر و تعقل قرار خواهد گرفت.

آقای موسوی که به نظر می رسد کاندیدای پیشرو انتخابات ریاست جمهوری است تنها دو ماه و پس از یک سکوت طولانی بیست ساله -بیست سالی که مردم اتفاقات متعددی را پشت سر نهادند- دوباره وارد جریانات سیاسی شده است. این هم از عجایب ملت ماست که تنها با توجه به سابقه سه دهه پیش و با جوزدگی صرف به دنبال ایشان و احزاب شکست خورده اصلاحات به راه افتاده اند. گروهی که بدون ارائه برنامه آنچنانی تنها بر موج تمایلات مردم برای تغییر وضعیت فعلی سوار شده اند. در این میان من تاسف می خورم آنگاه که کسانی که خود را روشنفکران کرد معرفی می کنند از همان ابتدا و بدون طرح مطالبات و ... پشت سر ایشان قرار گرفته اند. اگر منصفانه بیندیشیم، موسوی هنوز به بسیاری از سوالات ما که از دغدغه های اصلی نیز به شمار می آیند پاسخ روشنی نداده است.

در سوی دیگر، مهدی کروبی قرار دارد. شیخی که نکته مثبتش آن است که ستاره نیست: کروبی فیلسوف نیست، شخصیت کاریزماتیکی هم ندارد. آنچه برای او می توانم بگویم کارنامه معلومش -چه خوب چه بد- است و تیمی بسیار قوی و برنامه ای بسیار دقیق که پشت سر وی قرار گرفته اند. کروبی چانه زن است و اهل لابی. لابی که قرار است در خدمت مردم باشد. به نظرم  اصلا اشکال ندارد که کروبی بسیار مشتاق رییس جمهور شدن است. مهم طریقتی است که کروبی انتخاب کرده است. تاسیس حزب و نهادهای مربوط به آن، تاسیس روزنامه، داشتن برنامه های حزبی و.. به طریقی که از همان ابتدا معلوم بود که حزب اعتماد ملی با جدیت در پی انتخابات مختلف و از جمله ریاست جمهوری است. این قضیه زمانی بیشتر خود را نشان می دهد که کروبی در زمان انتخابات با تیمی پر ستاره و برنامه ای بسیار دقیق وارد کارزار می شود.

به هر حال، تصمیم من آن است که بدون شتابزدگی و با توجه به برنامه های مترقی جناح کروبی، به وی رای بدهم هر چند که به نظر می رسد موسوی با اختلاف بسیاری همه رقیبان دیگر را از پیش بردارد.

چند سال پیش و همزمان با شکست اصلاحات خاتمی، یاس و نا امیدی مشهودی فضای جامعه را در بر گرفت. فرصت سوزیهای هشت ساله جناح اصلاح طلب در پی گیری مطالبات مردمی جهت ایجاد فضایی مناسبتر برای زندگی هر ایرانی، سرخوردگی شدیدی را در مردم و خصوصا طبقه جوان به وجود آورد چنانکه در طی چهار سال گذشته و به جز در تعداد انگشت شماری از دانشگاهها، فضای مرده ای حاکم شد که با اتمسفر پیش از آن دوران هیچ همخوانی نداشت. به نظر می رسید انرژی مردم تمام شده بود و مردم از پی گیری مطالبات خود خسته و در عین حال نا امید بودند. شدت و عمق این نا امیدی چنان بود که انتظار آن می رفت تا جامعه را مدت زمانی بسیار بیشتر از 4 سال،خوابی طولانی فرا گیرد. اما....

حواس بسیاری از خبرگزاریهای دنیا امروز متوجه ایران و ایرانیان است. رخدادهای انتخابات ایران در قسمت اصلی تحلیلهای سیاسی روز جهان قرار گرفته اند. ایرانیان خارج از کشور با دقت و وسواس جریانات داخلی را تعقیب می کنند و با وجود اختلاف زمانی، در ساعات مختلف شبانه روز به تماشا و تحلیل مناظره های کاندیداهای ریاست جمهوی می پردازند. مردم جهان در انتظار آنند که بدانند مردم ایران سرنوشت ریاست جمهوری را در چهار سال آینده به چه کسانی خواهند سپرد.

و اما از داخل ایران، حجم عظیم اخبار مربوط به انتخابات چنان فضا را پر کرده است که حتا مساوی تیم ملی در برابر کره شمالی و کاهش شانس ایران برای صعود به جام جهانی در رده خبرهای دست چندم قرار می گیرد. مقدار ویدیوهای مربوط به تجمعات مردم در حمایت از کاندیداها چنان فزونی گرفته اند که به سختی می شود همه آنها را نگاه کرد. تمامی روشنفکران داخل کشور برای ترغیب مردم به شرکت در انتخابات بسیج شده اند (دقت کنید در همین سقز خودمان رمضانزاده و تاجزاده سخنرانی کرده و علیرضا رجایی هم به زودی به سقز خواهد آمد-به نقل از وبلاگستان سقز-). اگر تصویرهای مربوط به تجمعات انتخاباتی تهران را دیده باشید متوجه خواهید شد که مردم از هر طبقه ای عزم خود را برای تغییر یا تثبیت جزم کرده اند. (متاسفانه ویدیو از شهرستانهای را کم یافتم.)

و من در این میان شادمان از اینکه، فضای مرگبار پیشین جای خود را به فضایی شاد و فعال داده است. امید که تلاشهای این ملت مسالمت جو، شیرین ترین زندگی های زمینی را نثارمان سازد.

دانشگاه کردستان و پیام نور سنندج درس دادم، تهران هم یکی دو جا به عبارتی کمک استاد (حل تمرین) بودم. همیشه رابطه ام با دانشجوها عالی بود و همیشه از همراهی باهاشون خیلی لذت بردم. به همین خاطر شک نداشتم که بهترین کاری که می تونم انجام بدم اینه که استاد دانشگاه بشم (به نظرم سخت ترین کار روی زمین معلم مدرسه ابتدایی بودنه، بعدش راهنمایی و بعدش دبیرستان اما خب دانشگاه خیلی راحت تره!). هر وقت هم کسی کنجکاوی می کرد که می خوام چکاره بشم ابایی نداشتم که علاقه ام رو به تحقیق و تدریس ابراز کنم.

اینجا رفتار استاد و شاگرد خیلی متفاوته. ترم اول هم که تو آزمایشگاه درس می دادم ارتباط برقرار کردن هم برام سخت بود. ضمن اینکه مطلقا از احترام استاد و شاگردی خبری نیست. معلم پیش ما محترم و تعلیم پیش ما مقدسه اما اینجا معلمی یک حرفه است مثل همه حرفه های دیگر. تطابق با دانشجویانی با فرهنگی کاملا متفاوت با این زبان دست و پا شکسته ای که ما حرف می زدیم کار خیلی سختی بود و هست، به همین خاطر مطمئن شده بودم که بعد از تحصیل ترجیح می دم در یک موسسه تحقیقاتی کار کنم تا اینکه وقتم رو با دانشجوهایی از جنس این جماعت سر کنم. کلا از تدریس زده شده بودم.

کم کم روشم رو عوض کردم و سعی کردم ارتباط بهتری با دانشجوها برقرار کنم. خیلی هم سعی می کردم که تا حد امکان آزمایشگاه کسل کننده نشه و روی چیزای بیخود اصرار نکنم، در عین حال وجدانم هم اجازه کم کاری نمی داد... ترم پیش ارزیابی که از من انجام شده بود بیشترین رشد رو نشان می داد. توی گزارش کارهای بچه ها هم می خوندم که خیلی ها از مقدار چیزایی که تو آزمایشگاه یاد می گیرن رضایت داشتن. با وجود فضای مایوس کننده کم کم داشتم نشانه های مثبتی رو می گرفتم.

امروز بعد از امتحان پایان ترم آزمایشگاه، یکی از دانشجوها اومد و گفت: تو معلم خیلی خوبی هستی، ممنون. اینو گفت و رفت. باور نمی کردم آزمایشگاه و نوع رفتار من باهاش انقدر براش مهم بوده باشه که به کاری که من تو آزمایشگاه انجام دادم فکر کنه و نمره بده. حسابی گرم شدم! دومی که باهاش میانه خیلی خوبی هم نداشتم، موقع رفتن گفت: خیلی این ترم برامون زحمت کشیدی، می خواستم ازت تشکر کنم! باورم نمی شد همچین چیزی گفته باشه. فکر می کردم هر وقت منو می بینه به این فکر می کنه که کی از شرم خلاص میشه!

این حرفها حسابی امیدوارم کردن. به نظر می رسه حتا اینجا هم میشه از درس دادن لذت برد...

****

پانوشت: نمی دونم چرا وقتی داشتم این متن رو می نوشتم صورت آقای سیدیان از خاطرم محو نمی شد. احساس می کنم خیلی چیزا از تجاربش داره که همه اش رو یه روزی، یه جایی به من یاد بده...

یکی از پدیده های جامعه ی امروز ما، پدیده ای است به نام ایرج حسابی! ایرج حسابی فرزند "دکتر حسابی". من نمی دونم چرا جامعه ی فیزیک ایران روش "بی اهمیت شمردن" رو برای مقابله با این آدم انتخاب کرده، اون هم در حالی که این هی می ره توی صدا و سیما و دروغ ها و تخیلاتش رو تحویل مردم می ده و مردم هم باور می کنند، چون همیشه مردم ما دوست دارند یه قهرمان داشته باشند و بهش ببالند حالا می خواد تو وزنه برداری باشه یا فیزیک فرقی نمی کنه.
من سال هاست روند تدریجی رشد تخیلات این آقا رو دنبال می کنم. دیده ام که چند کتاب هم منتشر کرده پر از دروغ و موفق هم بوده در جلب مشتری. زمانی که "دکتر حسابی" زنده بود و در دوران بسیار پیری این آقا، پدر عزیز رو روانه ی تلوزیون و رادیو کرد و ایشان رو کرد پدر علم فیزیک ایران. بعد هم گفتند که ایشون یه نظریه ی مهم دارند با عنوان "نظریه ی بی نهایت بودن ذره". ما هم بچه مدرسه ای بودیم و در رویای فیزیک و قلبمون تپید که وای دکتر حسابی چقدر مهمه!  گفتند که یک بار هم اینشتین رو دیده و براش پای تخته توضیح داده و اینشتین هم تعریف کرده!!!! بعد ها فهمیدیم که اصلا نظریه ی مهمی نبوده و حتا مشکل داشته. اگر حسابی اهمیتی داره به خاطر نقشش در تاسیس دانشگاه تهرانه.
اما به تدریج پس از مرگ حسابی، تخیلات پسر عزیز اوج گرفت و من نمی دونم چرا کسی جلودارش نیست. پارسال شنیدم که گفته پدرم با اینشتین نظریه ای گذرونده!! اینقدر این آدم به کارش وارد هست که چیزی نگه که فیزیک پیشه های کشور یقه اش رو بگیرند. مثلا همین جمله اش: "نظریه گذروندن" یعنی چی؟ اگر می گفت نظریه دادند که همه اعتراض می کردند کدوم نظریه؟ اما ایشون اینقدر باهوش هستند که یه چیزی بگند که هم مردم رو گول بزنه و فکر کنند حسابی در حد و حدود اینشتین بوده، هم اگر فیزیک پیشه ها اعتراض کردند بگه منظورم اینه که کارش رو به ایشون نشون داده!!
 دو سال پیش روزنامه شرق مصاحبه ای از ایشون رو چاپ کرد. معلوم شد که به اسم تاسیس موزه ی حسابی و کارگاه اختراعات و ... کلی وام های کلان از بانک ها گرفته و بانک ها هم دیگه صداشون دراومده. ایشون هم در همون مصاحبه گفته بودند، این خیلی بده که در کشور ما چنین دانشمندی کم اهمیته و ... بودجه برای این کارها نمی دهند (نقل به مضمون). اینقدر از این حرف ها درباره ی پدرش به هم بافته که مردم هم کم کم باورشون شده که حسابی در پیشبرد فیزیک بسیار موثر بوده. یادمه یه بار با سامان رفته بودیم تو یه مدرسه در اطراف فردیس کرج برای دانش آموزها درباره ی فیزیک حرف بزنیم. سامان در بخشی از برنامه از بچه ها خواست اسم چند فیزیک دان (فیزیک پیشه) ی معاصر رو بگند. همه گفتند اینشتین!! بعد گفت اون که مال صد سال پیشه، جدیدها رو بگید. بعد، کلی از بچه ها گفتند: پروفسور حسابی!!  (حالا بحث استاده از واژه ی پروفسور در زبان فارسی باشه برای یه یادداشت دیگه)
چند روز پیش جملات جدید ایشون رو شنیدم. البته نقل قولی بود که یه نفر تو فامیل کرد. گفت در رادیو در مصاحبه ای با ایرج حسابی شنیده. این فامیل ما با افتخار می گفت: ایرج حسابی ار پدرش نقل کرده که آره ببین حسابی کی بوده. یه بار اینشتین موقع سال نو خونه ی حسابی بوده!!! بعد اینشتین گفته به به شما چه مراسمی دارید. حسابی براش ساز ایرانی هم زده و کلی از ساز ایرانی گفته. بعد حسابی نارنجی رو انداخته توی آب برای هفت سین و گفته ما جند هزار ساله که این کار رو می کنیم و نارنج کلی چرخ می زنه در آب، مثل زمین. بعد اینشتین گفته وای...! شما هزاران سال قبل از گالیله به همون نتیجه که گالیله گفته بود رسیدید!!!
کلی عصبانی شدم از شنیدن این روایت. دوستان فیزیک پیشه می گند هرچی به این آدم کمتر اهمیت بدی بهتره. اما من با این نظر مخالفم. این آدم شغلش (مثل پدر پسر شجاع)، "پسر پروفسور حسابی" است. راه گذرون رندگیش هم اینه که از خودش دروغ ببافه و هی بگه پدرم گفته و با بزرگ کردن پدرش خودش هم بزرگ بشه.
 من فکر می کنم جامعه ی فیزیک ما باید این آقا رو بزنه زمین، با هر سیاستی که می تونه. تا مردم ما باور نکنند که ما از باهوشترین مردمان دنیا نیستیم و فیزیک پیشه ی در حد اینشتین که هیچ، خیلی خیلی کمترش رو هم تقریبا نداشته ایم، نمی تونیم از توسعه حرف بزنیم. با این دروغ ها ارزش کار دانش پیشه هایی که با زحمت و تلاش زیاد دارند کار می کنند و کشورمون رو بالا می برند، شناخته نمی شه.  و البته مهمه که شناخته بشه چون  این مردم که می گم در حد دولتمردان و سیاست گذارانمون هم هست. جدای از این که اگر مردم رشد فکری و درک واقعی از علم پیدا کنند دیگه هر روز حرف از دانشمندان جوان نمی شه زد.

پ.ن: اگر متن خیلی لحن مودبانه ای نداره، از همه تون عذر می خوام. ولی به خاطر خود این موضوع چاره ی دیگه ای نداشتم، تازه این متن بارها ویرایش شده.

***

لینک: http://barbamama.persianblog.ir/post/155

به تازگی متن زیر در وبلاگهای ایرانی بحث و جدل بسیاری را به همراه داشته است. تصمیم داشتم در مورد آن به تفصیل بنویسم اما دیگران به خوبی این کار را کرده اند. بنابراین در قسمت اول این دروغ بزرگ را که به دورغ یا راست، به نزدیکان دکتر حسابی ارتباط می دهند می آورم و سپس به متنهایی که در نقد آن نوشته شده اند خواهم پرداخت.من اطمینان دارم روح مرحوم حسابی نیز از آنکه چنین غلوهایی در حق ایشان می شود ناخشنودند.

****

انیشتین سر سفره هفت سین پروفسور حسابی

به وسیله یکی از وبسایتها می شود برنامه های ایران را دید. با داشتن خاطره های خوشی که از سریالهای قبلی مدیری داشتم به تماشای آخرین کار او "مرد دو هزار چهره" نشستم اما این سریال بسیار سریعتر از آنکه تصور می کردم حوصله ام را سر برد و از دیدن سریال طنز ایرانی نا امیدم کرد.

 برای مدیری و نویسندگان سریال وقت مردم مطلقا ارزشی ندارد. سریال مملو از صحنات کشداری است که جز افزودن بر زمان پخش هیچ توجیهی برای دیدن آنها وجود ندارد. هر  قسمت جدید با نمایش حدود ۵ دقیقه!!! از قسمت پیشین شروع می شود. آخر همه قسمتها مملو از لوده بازیهای بی مزه بازیکنان سریال است که کمترین کنترلی بر رفتار خود در چنین فضای حرفه ای- یا شاید به ظاهر حرفه ای- ندارند. (با فیلمهای جکی چان مقایسه کنید، هیچکدام از صحناتی که در آخر فیلم از خنده یا اشتباه بازیگران می بینید با موارد مبتذل سریال مدیری قابل مقایسه نیست). ماحصل سریالی ۱۳ قسمتی است که به جرات می توان گفت مجموعا حتا ۴۰ دقیقه هم سرگرم کننده نیست.  

مدیری در زمانی که سالی یک سریال ۱۳ قسمتی می سازد بهانه ای برای کیفیت بسیار پایین تولیدش ندارد. متاسفانه فضای سریالهای مدیری این تصور را برای بیننده به وجود می آورد که عده ای از رفقای قدیمی قرار است هر سال به بهانه ای گرد هم آیند و برای مردم سریال بسازند تا هم پولی در آورده و هم مدتی را با دیگران گذرانده باشند.

در روزگاری که بیننده تلویزیونی صدها کانال برای انتخاب در اختیار دارد و تولیدکنندگان برنامه های تلویزیونی در فضای رقابتی بسیار شدید از تمام ابزار موجود برای جذب بیننده استفاده می کنند، سریال مهران مدیری برنامه ای ضعیف و ناتوان در جذب مخاطب امروزی می نمایاند که روز به روز بر سطح توقعاتش می افزاید. یکی از دلایل کیفیت نازل این سریال، عدم وجود فضای رقابتی در ساخت چنین برنامه هایی است که تماشاگران آن را طیف وسیعی از اقشار مختلف مردم تشکیل می دهند.

حتما مطلع شده اید که در ادامه حمله به کشتیهای تجاری در نزدیکیهای سواحل سومالی یک کشتی تجاری امریکایی به گروگان گرفته می شود که پس از مدتی با تلاش خدمه، کشتی از دزدان بازپس گرفته می شود اما کاپیتان کشتی به اسارت چهار دزد دریایی در می آید که با استفاده از قایق نجات اقدام به فرار می کنند.

قایق نجات حامل چهار دزد دریایی به همراه کاپیتن امریکایی چهار روز بر روی آب شناور می ماند و در این حین عملیات نجات برای نجات جان کاپیتان فلپس از هر جهت شروع می شود. مقامات سیاسی امریکا اولین و تنها اولویت را نجات جان کاپیتان فلپس قلمداد می کنند. متخصصان با آدم ربایان وارد مذاکره می شوند و اطلاع می دهند که آدم ربایان درخواست باج دومیلیون دلاری را مطرح کرده اند. دو ناو جنگی امریکا برای کمک و پشتیبانی به خلیج عدن گسیل و نیروهای عملیات ویژه ارتش امریکا به منطقه اعزام می شوند.

به خاطر پوشش ویژه خبری کاپیتان فلپس -که برای نجات جان خدمه خود را در اختیار آدم ربایان قرار می دهد و ضمنا یکبار اقدام به فرار ناموفق می کند- به قهرمان هفته اخیر امریکاییها تبدیل شده است. خبرنگاران از شهر محل زندگی، خانواده و فرزرندان و همسایه های کاپیتان گزارش تهیه می کنند و به سراسر دنیا ارسال می دارند. حزب جمهوریخواه اصرار دارد این اتفاق و نوع برخورد دولت اوباما با آن را یک آزمایش مهم برای دولت قلمداد کند. در بعضی از برنامه های فاکس نیوز مهمان برنامه "عربده" می کشد که دولت باید به جای مذاکره و ... دست به اقدام عملی بزند (این جمهوری خواهان هنوز هم از ریاست جمهوری اوباما، انزوای خودشان و محبوبیت رییس جمهور دموکرات بسیار خشمگینند). عقلای امریکایی این مساله را کاملا فراجناحی و مسئولیت مبارزه با آن را در عهده ارتش می دانند.

مذاکره کنندگان به این نتیجه می رسند که آدم ربایان که امکان تماس با دوستان خود را از دست داده و مقدار ذخیره آب و غذایشان هم رو به اتمام است سر سازش ندارند. در حالیکه شرایط لحظه به لحظه حساستر و فشار افکار عمومی رو به تزاید است نیروی عملیات ویژه خود را در شب به قایق نزدیک می کند و حدود ۲۴ ساعت در موضع خود باقی می مانند و منتظر کوچکترین اشتباه آدم ربایان سومالیایی به انتظار می نشینند. (قایقهای نجات از شمایل متفاوتی به نسبت تصوری که ما از قایق معمولی داریم برخوردارند.) با باز شدن در قایق نجات سه تن از دزدان دریایی همزمان از ناحیه سر مورد اصابت قرار میگیرند و نفر چهارم به اسارت در می آید. بدین ترتیب ماجرایی که چندین شب و روز از برنامه های مختلف تلویزیونی را به خود اختصاص داده بود با نجات حجان کاپیتان فلپس پایان می پذیرد. در این میان و به نقل از رسانه ها، سخت ترین لحظات را دوست کاپیتان فلپس گذرانده است که فرماندهی عملیات نجات را بر عهده داشته و اجازه حمله به کشتی دزدان دریایی را صادر کرده است .

هنگام نقل خبر، شادی مجریان تلویزیونی هویداست که این نجات را  هدیه ای از جانب خدا به خانواده کاپیتن در روز عید پاک (امروز) می شمارند.

و من در این میان به این می اندیشم که چه کسی غصه آن چند مرد سومالیایی را خواهد خورد که فقیر به دنیا آمدند، محروم زندگی کردند و با بدبختی از دنیا رفتند...