چند سال پیش و همزمان با شکست اصلاحات خاتمی، یاس و نا امیدی مشهودی فضای جامعه را در بر گرفت. فرصت سوزیهای هشت ساله جناح اصلاح طلب در پی گیری مطالبات مردمی جهت ایجاد فضایی مناسبتر برای زندگی هر ایرانی، سرخوردگی شدیدی را در مردم و خصوصا طبقه جوان به وجود آورد چنانکه در طی چهار سال گذشته و به جز در تعداد انگشت شماری از دانشگاهها، فضای مرده ای حاکم شد که با اتمسفر پیش از آن دوران هیچ همخوانی نداشت. به نظر می رسید انرژی مردم تمام شده بود و مردم از پی گیری مطالبات خود خسته و در عین حال نا امید بودند. شدت و عمق این نا امیدی چنان بود که انتظار آن می رفت تا جامعه را مدت زمانی بسیار بیشتر از 4 سال،خوابی طولانی فرا گیرد. اما....

حواس بسیاری از خبرگزاریهای دنیا امروز متوجه ایران و ایرانیان است. رخدادهای انتخابات ایران در قسمت اصلی تحلیلهای سیاسی روز جهان قرار گرفته اند. ایرانیان خارج از کشور با دقت و وسواس جریانات داخلی را تعقیب می کنند و با وجود اختلاف زمانی، در ساعات مختلف شبانه روز به تماشا و تحلیل مناظره های کاندیداهای ریاست جمهوی می پردازند. مردم جهان در انتظار آنند که بدانند مردم ایران سرنوشت ریاست جمهوری را در چهار سال آینده به چه کسانی خواهند سپرد.

و اما از داخل ایران، حجم عظیم اخبار مربوط به انتخابات چنان فضا را پر کرده است که حتا مساوی تیم ملی در برابر کره شمالی و کاهش شانس ایران برای صعود به جام جهانی در رده خبرهای دست چندم قرار می گیرد. مقدار ویدیوهای مربوط به تجمعات مردم در حمایت از کاندیداها چنان فزونی گرفته اند که به سختی می شود همه آنها را نگاه کرد. تمامی روشنفکران داخل کشور برای ترغیب مردم به شرکت در انتخابات بسیج شده اند (دقت کنید در همین سقز خودمان رمضانزاده و تاجزاده سخنرانی کرده و علیرضا رجایی هم به زودی به سقز خواهد آمد-به نقل از وبلاگستان سقز-). اگر تصویرهای مربوط به تجمعات انتخاباتی تهران را دیده باشید متوجه خواهید شد که مردم از هر طبقه ای عزم خود را برای تغییر یا تثبیت جزم کرده اند. (متاسفانه ویدیو از شهرستانهای را کم یافتم.)

و من در این میان شادمان از اینکه، فضای مرگبار پیشین جای خود را به فضایی شاد و فعال داده است. امید که تلاشهای این ملت مسالمت جو، شیرین ترین زندگی های زمینی را نثارمان سازد.